მაშინაც სწორედ ფიფქებად თოვდა,
ათას ფიფქს შორის ვიდექი მარტო,
თავნება ფიფქებს ვეკითხებოდი,
რად მიმატოვა მე ჩემმა სატრფომ?
თოვდა უღმერთოდ მციოდა მარტოს,
მენატრებოდა შენში ზაფხული
და შენი კოცნა მე, რომ გამალღვობს.
მაშინაც სწორედ ფიფქებად თოვდა,
ათას ფიფქს შორის ვიდექით ორნი,
ტუჩზე ფიფქებად დამადნა კოცნა
და სიმარტოვის დადგა სურნელი…

[დ.ბ]

ნაფას, ნაფას გამორტყმული,
სტრიქონები, აბზაცები…
მუზა ბახუს მორეული,
ხელით კალამს ვეტანები…

თეთრ ფურცელზე ავრევ რითმებს,
ლექსად დავწერ შენზე ფიქრებს…
მერე რა, რომ არ მაქვს ნიჭი.
და უაზრო ლექსებს გიძღვნი…

[დ.ბ]

იჯდა, ტიროდა ნდობა…
მას აღარ ჰქონდა ფასი,
იქცა ტყუილის მსხვერპლად,
დაეცა ხალხის თვალში…

გვერდით სიცრუე ეჯდა,
თვითკმაყოფილი სახით,
პირზე ღიმილი ეკრა,
ფლიდი, პირფერი ნაკვთით.

ამ ყველაფერმა შექმნა,
ერთი თვისება ავი,
მას უნდობლობა ერქვა,
ერი დათრგუნა განცდით.

იჯდა, ტიროდა ნდობა…
მას აღარ ჰქონდა ფასი,
გვერდით სიცრუე ეჯდა,
თვითკმაყოფილი სახით…

[დ.ბ]

როცა ეჭვები ბადებენ ფიქრებს,
როცა გონება გიბიძგებს რისკენ?
როცა გული გთხოვს დარჩენას მასთან,
როცა ცრემლები გისველებს წამწამს.

მაშინ სიგიჟე გაგიხსნის ფარდას,
მაშინ აფექტი იწყებს შენს მართვას,
მაშინ გევსება გული დარდებით,
მაშინ ცრემლების ზღვაში ვარდები.

მერე ახალი იწყება დილა,
მერე ფიქრები გტოვებენ მშვიდათ,
მერე ეჭვებიც ქრებიან სადღაც,
მერე იღვიძებ, ხვდები, რომ მზად ხარ.

ისევ სიახლე, ამბები კარგი,
ისევ გიმართლებს, ივიწყებ აპრილს,
ისევ გევსება გული ხალისით,
ისევ მოელი ის კი დაგიცდის.

[დ.ბ]

დროში ჩუმად გაფანტულან ეჭვის მწარე ფიქრები,
აღარ ვიცი რა ვიფიქრო და ბრინჯივით ვიბნევი,
მოხვალ, ამკრეფ, თავს მომიყრი, მერე ისევ გამფანტავ,
ან მომგავე გადამყარე, ან და ნუღარ დამტანჟავ…

ხან მოდიხარ, შემექცევი, გშია როგორც არასდროს,
ხან უკვალოდ იკარგები, მადას რატომ ღალატობ?
მოიმარჯვე მოსარევი, აკონტროლე გაზქურა,
თორემ ბრინჯი დაგეწვება, უმადობა დაგღუპავს…

[დ.ბ]

შენი ბაგე, ჩემი ვნება,
ერთმანეთს, რომ შეერწყმება,
იკეტება დარაბები,
მზე ჩადის და მარტო ვრჩებით…
გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

შენ ჩემი ოცნების, პატარა ხიდი ხარ,
მდინარე უშორეს მთათა,
შორიდან მოსული, ისევ მიდიხარ…
ზღვა, ოკიანე გშთანთქავს…

გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

მონატრება კივის გარეთ,
სიყვარული მიცდის კართან,
სიამაყე მიზის სახლში,
მოგონება მიხმობს სადღაც…

გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

მე უშენობას დავადებ ბოქლომს,
სასამართლოში შევიტან სარჩელს,
არ გამოუშვან ეგ უპატრონო,
სიკვდილ მისჯილთა საკანში ჰყავდეთ…
გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .